อนุทินแห่งความโดดเดี่ยว
…สวัสดีบันทึก…
…วาเลนไทน์ปีนี้ฉันก็ยังโดดเดี่ยวเหมือนเคย…
…แต่คราวนี้ฉันได้ฉลองให้กับความโดดเดี่ยวด้วยนะ…
…ฉันรวมตัวกับกลุ่มคนโดดเดี่ยว…กลุ่มคนที่สนุกสนานกับความโดดเดี่ยว…
…สนุกสนานกับความโดดเดี่ยวเพราะจำต้องสนุกสนานกับมัน…
…แต่ว่า…รู้ไหมบันทึก?…
…ความโดดเดี่ยวอันยาวนานได้สอนอะไรบางอย่างให้ประจักษ์ในใจของฉัน…
…อย่างที่น้อยที่สุดในตอนที่เราไม่มีใคร…เราก็ยังมีความโดดเดี่ยวใช่ไหมที่อยู่เคียงข้างกัน?…
…เห็นไหมบันทึก?…
…มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะถูกทอดทิ้งให้อยู่คนเดียวในโลกใบนี้…
…เพียงรู้จักมอง…รู้จักเลือกมุมที่จะมอง…
…ความโดดเดี่ยวนั้นไม่ต่างอะไรจากคนที่เราเกลียดเลยบันทึก…
…หากเรายินยอมที่จะเรียนรู้และทำความเข้าใจมัน…
…แม้จะยังเกลียดกัน…แต่เรากับมันก็จะเข้าใจซึ่งกันและกันเป็นอย่างดี…
…มันเป็นเพื่อนแสนดี…
…มันไม่เคยคิดจะทิ้งเรา…
…กลับกัน…มีเพียงแต่เราที่คอยเฝ้าจะทอดทิ้งมัน…
…มันคือเพื่อนแท้นะบันทึก…ความโดดเดี่ยวคือเพื่อนแท้…
…มันคือเพื่อนคนแรก…คนเดียว…และคนสุดท้าย…
…เพื่อนที่ปรากฏกายขึ้นเคียงข้างในยามที่เราไม่มีใคร…
…ยินยอมจากไปโดยไม่โอดอุทธรณ์ใดๆเมื่อมีคนมาแทนที่…
…และยอมอยู่เคียงข้างอย่างไม่เคยเรียกร้องอะไร…
…มันคือเพื่อนที่รักเราอย่างซื่อสัตย์…และหมดหัวใจ…ไม่ว่าเราจะรังเกียจมันแค่ไหนก็ตาม…
…ทุกวันนี้ฉันไม่ได้รักมัน…
…แต่ฉันก็ไม่ได้รังเกียจขนาดที่จะปฏิเสธและทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ต้องอยู่ร่วมกับมัน…
…การอยู่ร่วมกับความโดดเดี่ยวมันทรมานนะบันทึก…
…อะไรนะ?…ไม่หรอก…ฉันไม่ใช่มาโซคิสม์…
…ฉันควรจะเรียนรู้ความทรมานของมันให้ซาบซึ้งจนถึงขีดสุด…
…เพื่อจะได้เห็นคุณค่าของสิ่งที่อยู่ตรงข้ามกันกับมันได้อย่างถึงขีดสุดเช่นกันไม่ใช่หรือ?…
…หากซาบซึ้งกับมัน…ฉันจะได้รู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับมันนั้นมีคุณค่าแค่ไหน…
…ซาบซึ้งในคุณค่าเพื่อจะได้รู้จักรักษาสิ่งที่อยู่ตรงข้ามนั้นยังไงล่ะ…
…ซาบซึ้งในคุณค่าเพื่อได้รู้ว่าเมื่อได้มันมาแล้วฉันควรจะรักษามันไว้อย่างไร…
…การได้มามันไม่เคยยากเกินไปกว่าการรักษาไว้หรอกนะ…
…มองโลกในแง่ดีหรือ?…หลอกตัวเองหรือ?…หลีกหนีความจริงหรือ?…
…ใครจะว่าอย่างไรก็ได้บันทึก…
…แต่นั่นคือความเป็นฉันที่จริงที่สุด…
…และแม้ในยามที่ไร้สุขที่สุด…ความจริงนั้นก็ไม่เคยทำให้ฉันต้องถึงกับทุกข์…
…เพียงไม่สุขนั้นไม่ได้หมายความว่าจะต้องทุกข์หรอกนะบันทึก…
…เมื่อมีสองขั้วแห่งเขตค่าจำกัดความ…มันต้องมีจุดกึ่งกลาง…
บางที…จุดกึ่งกลางที่ไม่ขึ้นกับอายละอองใดๆแห่งขั้วทั้งสองนั้นอาจทำให้เราพอใจมากที่สุดก็ได้นะบันทึก
…แต่ว่า…ความรู้สึกเป็นของละเอียดอ่อนนะบันทึก…
…ถ้าเรามัวแต่จมอยู่กับจุดไร้ขั้วนั่นนานเกินไป…เราอาจจะต้องสูญเสียความละเอียดอ่อนนั้นไปก็ได้…
…ดีหรือไม่ฉันไม่รู้…แต่ฉันไม่ต้องการจะเสียมันไป…
…ดังนั้น…ไม่ว่ามันจะให้ความพอใจสูงสุดหรือไม่…ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะอยู่กับมันอย่างตลอดไป…
…เว้นเสียแต่ว่ามันสุดวิสัยจริงๆ…
…ไม่มีอะไรที่มากเกินไปแล้วดีหรอกบันทึก…
…แม้แต่ความพอดีก็ตาม…
…ความพอดีที่มากเกินไปจะทำลายรสชาติของการที่อุตส่าห์ได้มีชีวิตไปจนสิ้น…
…แต่หากไม่พอดีมากเกินไป…ชีวิตเราก็จะถูกทำลายเสียสิ้นเช่นกัน…
…ยากจังเลยนะบันทึก…
…เธอว่าอย่างนั้นมั้ย?…
